Misschien heb je er wel eens van gehoord: de zeven schoonheden. Het klinkt alsof het iets diepzinnigs is, maar eigenlijk is het gewoon een lijstje met zeven gezichtstrekken die als aantrekkelijk worden gezien, al eeuwenlang. Het beroemdste overzicht draait om uiterlijke kenmerken die opvallen omdat ze zeldzamer zijn, of omdat ze opvallend zijn door hun contrast. Dat maakt ze interessant, niet omdat je daardoor ‘beter’ bent, maar omdat ze anders zijn.
Je ziet er misschien niet uit alsof je een soort lijstje van ‘perfectie’ volgt. Toch heeft iemand ooit bedacht: dit zijn de zeven schoonheden. De lijst bestaat onder andere uit kenmerken zoals een spleetje tussen je voortanden, kuiltjes in je wangen, sproetjes, amandelvormige ogen, een moedervlek boven je lip, lange gekrulde wimpers, en de combinatie van licht haar met donkere ogen of donker haar met lichte ogen. Dat zijn dus geen mode-items, maar kleine details die opvallen omdat ze niet zo vaak voorkomen, waardoor ze iets bijzonders krijgen.
Die kenmerken ontstonden vermoedelijk eeuwen geleden in de Westerse traditie. Wordt er gepraald met wie ze bedacht heeft? Niet echt. Lijsten van vrouwelijke schoonheden dateren volgens Viva Donna uit de 16e eeuw, toen schoonheid werd gezien als teken van gezondheid en karakter. Er was zelfs een dichter, Morpurgo, die een lijst van 33 schoonheden opstelde in poëzie, maar de minder bekende ‘zeven schoonheden’ hebben geen duidelijke oorsprong. Iemand verzon het en de rest volgde.
Je zou kunnen zeggen dat die zeven schoonheden vooral interessant zijn omdat ze net anders zijn. Denk aan een moedervlek boven je lip, Cindy Crawford liet zien dat zo’n detail je gezicht herkenbaar maakt. Een spleetje tussen je tanden geeft juist een speelse charme, iets dat beroemdheden zoals Madonna hebben laten zien: een klein imperfectie die juist aantrekkelijk kan worden. Bij amandelvormige ogen zie je vaak iets mysterieuze, iets dat mensen aanspreekt. Die aantrekkingskracht zit niet in perfectie, maar in originaliteit en expressie.
Er is ook een versie van de zeven schoonheden die zowel voor mannen als vrouwen geldt, met min of meer dezelfde kenmerken. Kuiltjes, wimpers, sproetjes en natuurlijk die opvallende haarkleur-oogkleurcombinatie blijven terugkomen. Ook bij mannen kunnen die details gewaardeerd worden, al is het minder vaak een vaststaand lijstje geworden.
Schoonheid is geen universele maat. Filosofen zoals Kant spraken al over het idee dat schoonheid subjectief is, maar dat wij er wel vaak vergelijkbare ideeën over hebben. Het feit dat de zeven schoonheden zo populair zijn, laat zien dat we vaak gevoelig zijn voor opvallende kenmerken, maar ook dat onze voorkeuren cultureel bepaald zijn.
Als jij een van die kenmerken hebt, wat jij persoonlijk prettig vindt of niet maakt niet uit, het is vooral iets dat opvalt. Meer dan dat: het nodigt uit om anders te zijn. En dat betekent niet dat je dat moet zijn. Die lijst is meer een curieus cultureel fenomeen dan een norm. Je kunt er iets van vinden, het herkennen of het negeren.
Sommige trekken vallen op zonder dat ze perfect zijn. Ze maken iemand herkenbaar. En misschien laat de lijst van de zeven schoonheden je nog eens anders naar details kijken, iets dat je opvalt bij jezelf of iemand anders, zonder dat je iets méér hoeft te zijn.
